Nederland Zoekt

De eerste Learning Community - well done!

Van 29 november tot 1 december maakten we een novum mee als Nederland Zoekt... Ik hoor Rudolf Setz achteraf zeggen: ‘Nu is Nederland Zoekt... echt van start gegaan.’ Een impressie van Remmelt Meijer.

Want dat laatste is wel het eerste om te noemen. De Learning Community is geen eenmalige conferentie geweest. Het was geen conferentie en niet eenmalig. Wat we ermee voor ogen hebben is een leertraject gedurende een periode van twee jaar. In ruim drie dagen wordt er veel gedeeld, geleerd, getraind en gecoacht. Waar het om gaat is daadwerkelijk met een kring van teams uit kerken een ontwikkeling samen doormaken. Een ontwikkeling van missionaire elementen in onze eigen context, waarbij we intensief delen wat onze bouwstenen zijn, wat er werkt en wat niet, hoe we een volgende stap zetten. Het is samen leren, samen zoeken, samen groeien en stappen zetten. Een proeftuin voor missionaire gemeenschappen die ontstaan binnen de kerken die deelnemen.

We waren bij elkaar met 13 teams uit heel diverse kerken in Nederland. Mooi om te zien en de ervaring te delen dat je samen op zoekt bent naar vernieuwing. Een verandering die we graag willen van het ‘kom-bij-ons’ kerkmodel naar het ‘kom-naar-de-mensen’ model. Met dat ik dit zeg moet ik zeggen: pas op met het woord model. Ook tijdens deze week blijkt weer dat het niet gaat om een zoveelste model, meer om het toepassen van bouwstenen in je manier van christen zijn en kerk zijn.
Een mooi voorbeeld ervan was de opmerking dat mensen soms te snel af gaan op de ‘missional community’ als het nieuwe ‘ding’, terwijl daaronder een manier van denken en werken zit op het niveau van discipelschap. Hoe ben je christen? Hoe ben je vervolgens leider binnen jouw gemeente? Sterk is de gedachte dat niet elke kerkvorm tot discipelschap leidt, maar dat het starten bij echt doorleefd discipelschap vervolgens leidt tot kerk-zijn in z’n vele aspecten.

Paul Moconochie en Rich Robinson zijn de beide pastors van St Thomas uit het Engelse Sheffield die ons door deze Learning Community heen leiden. De eerste dag hebben we daarnaast ook nog gezelschap uit Denemarken: Sune Anderson en Harm Jan Kjaer-Feijer. Wat me aan hen opvalt is de openheid en benaderbaarheid. En misschien geeft het ook wel aan hoe deze mensen in hun kerk bezig zijn: sterk gericht op community, op groepen, interactie en gericht dus op mensen. Wat opvalt is hun directieve aanpak die voor ons Hollanders soms wat onwennig overkomt, zeker binnen de kerkcultuur. Wat mij betreft is het genieten. In het dagelijks leven mag ik mensen en groepen coachen en wat mij opvalt is dat het merendeel van deze drie dagen gevuld is met coaching: de individuele deelnemers en ook de teams worden constant aangesproken en geholpen op hun leerproces.

Als ik mag noemen wat mij het meest opvalt is het wel dit: proces, proces, proces. Waar ik meer gewend ben aan lezingen, onderbouwingen, stellingen en gesprek daarover, zitten we hier echt in een leerproces, een ontdekkingstocht, een groeiproces. Stap voor stap wordt er gebouwd aan het zelf luisteren naar God. Stilte die dan ook echt stil is om te luisteren naar wat God in je leven heeft gedaan en gegeven tot nu toe. Wat God zegt en je nu geeft aan inzicht. Overlegmomenten met de teams om heel doelgericht een ochtend door te spreken over wat er gezegd is en wat er neergelegd is aan bouwstenen.

Het is ondoenlijk om allemaal samen te vatten. Dit verhaal wordt vervolgd, zei ik al. Wat ik gezien heb is dat teams hechter werden, dat mensen in beweging kwamen en in de loop van de dagen dingen opnieuw gingen zien. Teams hebben elkaar goed in de ogen gekeken, hebben ook in de spiegel gekeken: wat voor kerk willen wij zijn? Waar staan wij nu en welke stappen gaan we zetten de komende twee jaar?

Ik kan niet anders zeggen dan dat de Learning Community voor mij een geweldige ontdekking is geweest. Een week waarin veel lijntjes bijelkaar kwamen voor mij. Openingen naar op een nieuwe manier kerk zijn. Bouwstenen die geen kant en klaar model vormen, maar die wel richting geven en een nieuwe basis leggen. Ik heb vertrouwen in wat hier begonnen is, omdat ik zie dat hier iets geraakt wordt wat echt gaat over de essentie van geloven en gemeenschap zijn. Met Gods zegen gaan we zeker meer horen van wat hier is gestart.

De maandag erna wissel ik in een zakencafé aan de Zuidas in Amsterdam (vlak achter mijn eigen werkplek) nog even een vergeten laptop uit met iemand. We praten met enthousiasme nog even door. Midden in het zakelijke hart van Nederland. De afstand van Sleen in Drenthe naar de Amsterdamse Zuidas is niet zo groot. Want we zijn allebei geraakt door een God die in deze wereld aanwezig is en mensen zoekt. Geweldig om zo weer aan het werk te gaan en dit mee te nemen. Om met de typische Engelse ondertoon van Rich Robinson af te sluiten: well done!

---